من با خودم | سعید کیائی

.

سعید . — Sun, 11 Dec 2011 21:32:14 GMT

درین سراب فنا هرکه را که من دیدم

هزار مرتبه فریاد نارضایی داشت...

شاعر:لاادری

اینجا هست، تا من هستم ... انگار

سعید . — Fri, 13 Aug 2010 17:09:32 GMT

بهمن ماه سه سال قبل یعنی 1386 پسورد وبلاگ من، همین وبلاگی که این متن در آن قراردارد، تغییر پیدا کرد. و هرچه به این در و آن در زدیم، اتفاقی نیفتاد تا روزی حسین نوروزی بزرگوار در دیداری سوال کرد که چه شده که به روز نمی شود وبلاگم، گفتم، با مدیران پرشین تماس گرفت و پسوردم را گرفتم. اما در مدت بی وبلاگی سری به وبلاگم در بلاگفت زدم و دستی به سر و رویش کشیدم و همه چیز را به آنجا منتقل کردم. این شد که هر از گاهی اینجا سر می زدم که متنی از یادداشت های گذشته را مرور کنم یا به دلیلی استفاده کنم. تا اینکه خبری مبنی بر بسته شدن وبلاگ های 30 ماه به روز نشده خواندم... آمدم چیزی بنویسم که اینجا بسته نشود.

فکر می کنم از سال 82 وبلاگ نویس شدم. که آن هم زیر سر حمید حسن پور بود. و تشویق های جلال سمیعی و مهربانی های امیر اسماعیلی. در این هفت ساله دوستان بسیاری از این وبلاگ ها پیدا کرده ام... وچهره های حقیقی بسیاری را پس وبلاگ ها شناختم... الغرض، که دنیای خوبی بود و هست...

بارها به ذهنم آمده بروم بخشی از آرشیو را حذف کنم، چرا که با خلقیات امروزم سازگار نیست... اما باز با این جمله آرام می شوم و نمی روم که حذف آنها حذف بخشی از جریان رشد تو است... پس می گذارم می ماند.

حالا با خودم می گویم بیایم و فکری به حال این وبلاگ کنم و با موضوعی خاص دوباره – هر از گاهی – به روزش کنم. شاید اینکار را کردم. دلم برای اینجا تنگ می شود... حتی اگر وبلاگ های زیادی داشته باشم و بنویسم...

دو به شک آمدن نوشتن و ننوشتن و نیامدنم.

برم فکر کنم.

پایان عشق‌بازی ما این است

سعید . — Wed, 19 Mar 2008 11:05:02 GMT

بهار آمدم اینجا، بهاری بود خاکستری... حدود پنج یا شش سال قبل.

بهار می‌روم ... سبز

بعد از این در بلاگفا خواهم بود. با همین نام.

www.manbakhodam.blogfa.com

هستم اگر می‌روم...

سعید . — Mon, 10 Mar 2008 08:41:00 GMT

...

هستم اگر مي‌روم، گر نروم نيستم.

مدت‌هاست كه حكايت ما و نوشتن‌هايمان براي دوستان نزديك دور از دست و براي دوستان دور كمي آرمانگرايانه و براي دشمنان عزيز، بي اهميت و گاهي خصمانه جلوه مي‌كند. و اين آرزوي هميشگي من بوده است كه در نوشتن عده‌اي باشند هم عقيده و عده‌اي باشند مخالف تا نبرد مزه‌اي داشته باشد و خنديدن با دوستان از پس پيروزي خاطره‌اشد.

با دوستان _ كه كسي از آنها اطرافم نمانده است از بس تاراندم و تاختم _ گاهي از دور سلامي مي‌كنيم و گاهي به اجبار كنارم مي‌نشينند.

دشمنان نيز كه تعدادشان كم كم زياد مي‌شود و نفرت بار درباره‌ام حرف مي‌زنند نيز گاهي به اختصار و از سر فروتني دو سويه سلامي مي‌كنيم كه پشت آن بي شك از دو سو خنجر كشيده، خف كرده، منتظر حمله‌ايم.

مدتي است كه نوشتن و ننوشتن برايم رنگ‌هايي گرفته است و محبت‌هايم كه مي‌دانم از وظيفه‌اي انساني است و مي‌خواهم از وظيفه باشد نه از كبر و غرور، اتفاقا از خود پسندي جلوه مي‌كند.

بماند... بغضي مي‌شود كه هيچ گاه به چشم‌هايم صعود نمي‌كند. تا در لحظه‌اي بلغزد پا پس نكشيده از قله پائين بيفتد و از دره را تا زمين خشك گونه‌ها طي كند.

بهار نويسي را دوست دارم. قبل از بهار درباره بهار گذشته تا بهار حال را... بهار نويسي كه در خود يك سال را دارد و آبستن سالي است با شكم آماسيده به آغوش مي‌كشدم، صورتم را مي‌بوسد و كنار گوشم مي‌گويد : نگران نباش و ايمان داشته باش كه سالي خواهد آمد از اين كه گذشت سياه تر و از اين كه بود بدتر خواهد شد اما تو خواهي رسيد، به چشم‌هايش نگاه مي‌كنم و مي‌گويم : رسيدن را نمي‌خواهم مگر آنكه جمعي باشيم بزرگ، از سياهي به سپيدي برويم و سعي كنيم با نفرت‌ها و زنگ باختگي‌ها و ترسوها بجنگيم. با اقتدار با ايمان، چه مسلمان و چه غير مسلمان... مي‌خندد، آرام، تسكين دهنده، و زير لب مي‌گويد، خواهد شد، بنويس.

مي‌نويسم، دوباره و چند باره، چادر از حياي كاغد سپيد مي‌كشم و با سياهي‌هاآشنايش مي‌كنم... و صداي بهار نويسي‌ها دوباره در گوشم مي‌پيچد، كاغذ‌ها سياه مي‌شوند و صدا من را با خود و دست‌هايم را با بكارت كاغذ آشنا مي‌كند.

من هيچ نيستم، همانطور كه ديروز براي دوستي نوشتم و دروغ نگفتم و آزارش دادم كه : من هيچم، ذره‌ام، خاكم،

همیشه محتاج به نور خورشید

سعید . — Thu, 28 Feb 2008 13:47:27 GMT

... از میان قبر‌ها می‌گذشتم نوربین در دست به زمین و قبرها نگاه می‌کردم، نفسی از اعماق و.جودم بالا آمد، آنطور که می‌توانست نفس آخر باشد، سر بلند کردم که به آسمان بفرستمش، خورشید را پشت برگ‌ها دیدم و شاخه‌های خشک درختی را که دست به سوی خورشید دراز کرده بود. خورشید نفسم را چند ثانیه گرفت، و صدای شاتر نفس را بازگرداند.

پ.ن : کیفیت کاملا از بین رفت برای اینکه اینجا بیاید.

پ.ن : بعضی می‌گویند وبلاگ بالا نمی‌آید... نمی‌دانم چرا. اما پیگیر هستم تا دلیلی روشن و قابل بررسی پیدا کنم.

پ.ن : برای آنکه بدانید چرا «دوربین» شما را نوربین می‌گویم به «ابن مشغله» و «ابوالمشاغل» نادر ابراهیمی مراجعه کنید...

پ.ن : نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد ...

.

سعید . — Sat, 23 Feb 2008 11:25:56 GMT

خنديد و رفت

آغاز رفتن بود

سعید . — Fri, 22 Feb 2008 07:29:31 GMT

به اینجای متن که می‌رسم بغض گلویم را می‌فشرد و نمی‌توانم صبر را به چشم هایم دعوت کنم. تو اینجای متن ایستاده‌ای و کلمه‌ها نگاهت می‌کنند. تو بی توجه با آن‌ها رد می‌شوی و نمی‌دانم چطور سنگینی نگاهشان را بی توجه می‌گذری!

تاب خوردیم. بالا که می‌رفتیم آسمان منتظر ما بود و باز که می‌گشتیم خاک؛ در هر رفتن عروجی بود و در هر بازگشت هبوطی، پس در هر رفت و آمد سکوتی نهفته بود، که هنوز دلیل آن را نفهمیده‌ام... چه حرف‌ها می‌زنم، دلیل!

... و تو همیشه می‌روی.

بگذریم باز...

... پيكر رادي به خاك سپرده شد

سعید . — Fri, 28 Dec 2007 16:46:00 GMT

متاسفم
خبر درست بود.
اما...
من باورم نشد.

ايرج راد و مهتاب نصير پور

حميده عُنقا، همسر اكبر رادي

علي نصيريان

... همسر رادي

تشييع پيكر در تالار وحدت

بدون شرح

بدون شرح

اكبر رادي

تشييع پيكر در قطعه هنر مندان

آماده سازي قبر رادي

رادي، همواره در اوج

روزي كه نمايشنامه نويسي بي آبرو شد

سعید . — Thu, 27 Dec 2007 12:15:00 GMT

سر كلاس بودم كه لرزش تلفن همراهم توجهم را جلب كرد. همانطور كه در حال درس دادن بودم سمت تخته سياه كلاس برگشتم و موبايل را از جيبم بيرون آوردم كه ببينم چه كسي تماس گرفته، روي صفحه نمايشگر نام «نادر ابراهيمي» آمده بود؛ جواب ندادم؛ 5 دقيقه تا پايان كلاس زمان ماده بود؛ با خودم گفتم بعدا زنگ مي‌زنم.

كلاس كه تمام شد به دفتر مدرسه رفتم و شماره تلفن خانه نادر را شماره گيري كردم. خانم ابراهيمي گفت : سلام،

گفتم : سلام خانم؛ سعيد كيائي هستم

__ : سلام، شما خوب هستيد؟

__ : ممنونم، آقاي ابراهيمي چطورند؟ امري داشتيد با من؟ ببخشيد كه جواب ندادم، سر كلاس بودم.

__ : بله، بعد از صحبتي كه با پدرتان كردم متوجه شدم كه سر كلاس هستيد. شما از آقاي رادي خبر داريد كه؟

__ : چند روز قبل با پيام‌هايي كه براي هم گذاشتيم، براي اوايل هفته قراري داريم تا همديگر را ملاقات كنيم.

__ : از اخبار ديروز خبر نداريد؟ نه؟

نگران شدم. گفتم : نه، تا دير وقت مدرسه بودم و بعد هم پي كارهاي ديگر، چه طور؟

__ : آقاي رادي ديروز...

صحبت را قطع كردم و گفتم : ... فوت كردند؟

__ : متاسفانه

__ : مراسم تدفين كي است؟

__ : فردا از مقابل تالار وحدت

هيچ نداشتم كه بگويم. تسليت گفتم و خداحافظي كرديم.

●

به حياط مدرسه رفتم. بچه‌ها دورم جمع شدند و هر كدام سوال‌هايي پرسيدند. حرف‌هايشان را مي‌شنيدم اما قدرت جواب گفتن نداشم؛ مي‌شنيدم و گاهي اصلا نمي‌فهميدم. يكي از بچه‌ها گفت : آقا تلفني كه صحبت مي‌كرديد، خبر بدي دادند؟

گفتم : بله

__ : مي‌تونيم بپرسيم چي بود؟

__ : بله

__ : خب بگوئيد...

__ :‌ آبروي نمايش نويسي ايران رفت.

دوباره هياهو كردند و هر كدام به فراخور خود حرفي براي مزه پراني گفت.

همان نوجواني كه سر صحبت را باز كرده بود پرسيد : يعني كسي چيزي نوشته كه ...

گفتم : نه

__ : پس چه شده؟

__ : بزرگترين نمايشنامه نويس ايران از آغاز تا به امروز مُرد.

__ : كي بود حالا؟

__ : بزرگ مرد، اكبر راديِ عزيز

__ : آقا! ما بايد به شما تسليت بگوئيم؟

__ : نه. من شعور درك نوشته‌هايش را نداشتم

بغض گلويم را گرفت. بچه‌هايي كه دورم آمده بودند كم شده بودند. سمت اتاق دبيران رفتم و وسائلم را جمع كردم و از مدرسه بيرون آمدم.

●

صداي اكبر رادي در گوشم مي‌پيچيد كه گفت : سعيدِ جوان! بايد ويراستاري متن درست و خوب انجام شود. مي‌داني كه؟

گفتم : بله استاد

__ : خودت ويرايش نكن

__ : اينقدر كارم بد است استاد؟

__ : نه اينقدر، بگذار هر كاري دست متخصصش بيفتد.

__ : من راحت‌ترم كه شما خودتان متن را اديت كنيد استاد.

__ : نه، تو تنبل مي‌شوي، برو و كارت را درست انجام بده. مراقب پاراگراف‌ها باش. كلمه‌ها هر كدام به جاي خودش باشد. پارازيت‌ها تقسيم شده باشند... از پرسيدن و خواندن اصلا خجالت نكش...

__ : چشم استاد

__ : كار كه تمام شد قبل از انتشار به من زنگ بزن و هماهنگ كن تا همديگر را ببينيم.

__ : چشم استاد

راه ادامه داشت و صداي استاد در گوش من زنگ مي‌خورد.

●

راه ادامه داشت، قدم‌هايم را محكم بر زمين مي‌كوبيدم. و به زمين فحش مي‌دادم. به خاك فحش مي‌دادم.

__ : اين همه آدم خوب را مي‌خواهي چه كني؟ يكي را براي ما بگذار. اين همه سوژه را چرا به سر ما مي‌ريزي، و هي ما تجربه كنيم و تجربه كنيم و هيچ آخرش هم كه اگر خوب بشويم و كسي از ما كمك بخواهد سر بزنگاه ما را مي‌بلعي!؟ چه خبر است؟ شكم به اين بزرگي از خودن اين همه آدم بزرگ شده. كمي رژيم بگير. تنها كمي به فكر ما باش، مي‌خواهيم از تجربيات آنها سود ببريم.

اين خزعبلات را چرا بلغور مي‌كنم؟

رادي

اكبر رادي

رادي در گذشت.

اكبر رادي مرد.

اكبر رادي زمين را براي ما زمينيان گذاشت.

نمي‌دانم كدام جمله كلمه‌هايش به جاست، اصلا درست است؟ نمي‌دانم رادي مرد درست است يا رادي در گذشت؟

●

رادي هم؟ ... اكبر رادي ... بايد باور كرد؟

صبح ساعت 8 بايد بروم جلوي تالار وحدت.

به نام خدا...

سعید . — Sun, 23 Dec 2007 16:54:00 GMT

نويسنده‌ي اين يادداشت من نيستم.

او نخواست با نام خودش اين يادداشت را منتشر كند.

من اما اجازه گرفتم كه اين يادداشت را در وبلاگم منتشر كنم

او در جواب سوال من كه پرسيدم :«پس نام چه كسي را به عنوان نويسنده بگذارم؟» گفت : «بنويس : به نام خدا»

سلام بانو …

غريبه نيستم .

ميشود بپرسم از نگاهتان چه خبر ؟

اين روزها همه ي در و ديوار شهر همان نقش بي رنگي را يادم مي آورند كه روز اول آشناييمان با دستهاي باراني تان هديه ام كرديد . يادتان هست ؟ دختركي كه پاهايش را به زمين دخيل بسته بود تا شايد باراني كه بر زمين مُرده ميبارد به دلش رحم كند … اتفاق دستهاي شما يكي از همان روزهاي باراني افتاد … يكي از همان روزهاي انتظار كه زير رگبارهاي پي در پي ، عوضِ جان گرفتن تحليل ميرفتم … دستي به گرماي دستهاي خدا دختركِ غمگين خيس از باران را در آغوش گرفت و از زمين جدا كرد … و جايي ميان زمين و هوا ، به تار و پود يك « الم » دخيل بست .

همه ي اتفاقهاي بزرگ شبيه افسانه شروع مي شوند … چه كسي باور ميكند ؟ صدايي را كه مثل باران زنده كند ، چشمهايي كه مثل مهتاب شبهاي تاريك و سوت و كور را روشن كنند و دستهاي پرسخاوتي كه عشقِ به وسعت آسمان را به تك تكِ زمينيها هديه كند …

حالا مدتهاست ياد گرفته ام دلم براي خدا كه تنگ ميشود با هوهوي باد وضو بگيرم و همراه گنجشكهاي حياطمان ذكر بگويم .

حالا هر وقت دلم براي دستهايتان تنگ ميشود دعا ميكنم باران ببارد و گيسوان پريشانم را به قطره هاي با سخاوتش كه سخاوت دستهايتان را يادم مي آورد مي سپارم . به اميد روزي كه ريشه كنم و سبز شوم . يا اينكه آنقدر جاري شوم تا به دريا برسم . اصلا چه فرق ميكند شايد از گرماي سخاوت باران بسوزم و خاكستر شوم تا به بادم دهند .

من راضيم به اين سوختنها و جاري شدن ها …

راضيم به سراب ديدنها و دويدنها كه ملكوتِ هاجر در همان دويدنِ بين دو كوه به اميد آب بود . ديگر از سراب چه باك … وقتي خودت را بگذاري روي دوشهاي باد كه تو را و دانه هاي تسليم خاك را با لا اله الا الله باران حركت دهد .

خليل اولين كسي نبود كه آتش گلستانش شد . آخرين هم نيست … شما دعا كنيد بانو… كه بسوزم . ريشه هاي من به خاكستر اين سوختن نياز دارند . شما دعا كنيد بانو … لا اله الا الله را از شما ياد گرفته ام . دعا كنيد رستگار بميرم …